تولد شماهاست

هر چه باشد «شماها» را اگر با یاد خدا آغاز کنیم همه چیز بهتر از آن چه می‌خواهیم خواهد شد.

نه كه لذت‌بخش و خواستنی نباشد؛ اما راه سختی بود. این‌که شماها دارید این نوشته را می‌خوانید یعنی این‌که چند نفر ماه‌ها کنار هم نشسته‌‌اند و طرح ریخته‌اند و یکی گفته است این کار را بکنیم و آن دیگری گفته است نه! این که کار ما نیست و از این‌جور حرف‌ها.

اصلا همین طرح گرافیکی که ممکن است شما حتی دوستش نداشته باشید، فکر می‌کنید چقدر وقت ما را گرفته است؟ شاید باور نکنید؛‌ اما خیلی!

مهم‌ترین انگیزه‌ی ما برای پیش بردن این کار، کارکردهای موثر وبلاگ‌نویسی بود. اگر نبود کارکردهای وبلاگ‌نویسی، همان اول بی‌خیال می‌شدیم. نمی‌خواهم ادعای تک بودن و اول بودن کنم اما «شماها» اولین نشریه تخصصی وبلاگ‌نویسی فارسی است. شک نکنید!

آن چیزی که می‌توانم قول بدهم این است که عمر «شماها» دست‌کم یک سال است. یک سال که هر ماهش با یک شماره‌ی «شماها» همراه است. و هر کدام از شماره‌ها از یک دریچه درباره‌ی وبلاگ حرف می‌زند. بهتر است بگویم سخن می‌گوید!

مخاطب‌های «شماها» شماها هستید. شماهایی که وبلاگ را دوست دارید؛ البته ممکن است دوست نداشته باشید! از کجا معلوم بخواهید برای همیشه دوستش نداشته باشید؟ شاید اصلا دشمنان بشریت! وبلاگ‌نویسی را برای‌تان بد جلوه داده‌اند. ما که نمی‌توانیم دست روی دست بگذاریم تا وبلاگستان فارسی حضور انسان‌های مهمی هم‌چون شماها را از دست بدهد. شوخی نمی‌کنم.

اسم این ماه‌نامه تخصصی وبلاگ‌نویسی، «شماها»ست. گفتم که بدانید روی شماها حساب می‌کنیم. قرار نیست فقط بیایید بخوانید و سری بجنبانید و همین. نه! درست است که ما برنامه داریم و حتی همین الان معلوم است می‌خواهیم در شماره‌ی دوازدهم چه حرف‌هایی بزنیم و درباره‌ی چه چیزهایی حرف بزنیم اما از همین حالا روی کمک‌تان حساب می‌کنیم.

شاید اصلا یکی از دلایل این‌که آماده کردن مقدمات «شماها» این‌قدر طول کشید، همین باشد که همراهی خیلی‌ها را احساس نمی‌کردیم؛‌ یا شاید هم از تنبلی‌مان بوده است؛ شماها یعنی نمی‌خواهید به «شماها» کمک کنید؟ طرح دارید؟ حرف دارید؟ نوشته دارید؟

ممکن است نخواهید برای‌مان چیزی بنویسید؛‌ اما راه‌های کمک کردن زیاد است؛ مثلا همین که اشکالات‌مان را بگویید. راه‌های گفتن انتقاد هم که فراوان است.

«شماها» با کمک خود شماها جایی خواهد شد برای فکر کردن به خود خود وبلاگ‌نویسی. و قبول دارید که همیشه با کار جمعی است که آدم‌ها پیشرفت می‌کنند.

علاوه بر تحریریه‌ی شماها چند نفر دیگر هم در این شماره کمک‌مان کردند که باید با تمام وجود ازشان تشکر کنم؛ البته این‌که گفتم با تمام وجود کم است؛ اما به هر حال می‌خواهم از سمیه توحیدلو، زهرا دری، لیدا قهرمانلو، خانم ناظم، حرمت‌الله خانگل زاده، سیدایمان ضیابری، سارا مسعودی، ورونیک، گلدختر و امین برنجکار تشکر کنم. امیدوارم همراه همیشگی‌مان باشید. تا باشد از این همراه‌ها!