نام و نشانی خوب!

تصور کنید که بچه‌ای در راه دارید و همین روزها دارید پدر یا مادر می‌شوید. قطعا به این فکر می‌کنید که برای او چه اسمی انتخاب کنید و برای‌تان مهم است که اسم بچه‌تان چه چیزی باشد. هر اسمی خصوصیت‌هایی دارد که هنگام انتخاب، به آن‌ها فکر می‌کنید و سعی می‌کنید، مشخصات اسمی که انتخاب می‌کنید با کودک‌تان هم‌خوانی داشته باشد. در انتخاب اسم برای وبلاگ‌تان نیز همین مسئله وجود دارد. پس قبل از هر

چیز وقتی دنبال یک اسم خوب برای وبلاگ‌تان می‌گردید به نکته‌ها دقت کنید.
 
1.    آیا به اندازه‌ی کافی کوتاه هست؟
کوتاه بودن نام وبلاگ شما مزیت‌های زیادی دارد که در ادامه‌ی همین متن به آن خواهیم رسید ولی به طور کلی، اسم‌های کوتاه راحت‌تر تلفظ می‌شوند، راحت به خاطر سپرده می‌شوند و معمولا نوشتن‌شان راحت‌تر است.
 
2.    این اسم قبلا کجاها استفاده شده است؟
همان‌طور که وقتی برای کودکتان اسم انتخاب می‌کنید، برای‌تان مهم است قبلا این اسم کجاها استفاده شده و با آن چه کسانی را صدا می‌زده‌اند وقتی اسمی برای وبلاگ‌تان انتخاب می‌کنید هم باید از سابقه‌ی اسم‌تان مطلع باشید، شاید این اسم به خاطر استفاده در جایی دیگر، معنای اولیه‌ی خودش را از دست داده باشد.
 
3.    از شنیدن این اسم، اولین چیزی که به ذهن می‌آید چیست؟
اسم‌ها معمولا وقتی شنیده می‌شوند، معنای خاصی را در ذهن افراد ایجاد می‌کنند. ممکن است بعضی اسم‌ها تصوری متناسب با وبلاگ شما نداشته باشند یا حتی دقیقا معنای متضاد با درون‌مایه وبلاگ شما داشته باشند. شاید بهتر باشد قبل از این که وبلاگ‌تان را ایجاد کنید، اسم مورد نظرتان را به چند نفر بگویید و از آن‌ها بپرسید هنگام شنیدن اسم اولین تصویر ذهنی‌شان چه چیزی بوده است و این اسم به درد چه کاری می‌خورد.
 
4.    تلفظش راحت هست؟ و آیا راحت به خاطر سپرده می‌شود؟
اگر تلفظ اسم وبلاگ‌تان سخت باشد مجبورید هر بار موقع معرفی‌اش به دیگران، چند بار تکرارش کنید یا این که توضیح بدهید چگونه تلفظ می‌شود. اسمی انتخاب کنید که راحت تلفظ شود و به دنبال آن، حفظ کردن آن راحت باشد. اسم راحت و خوب می‌تواند شما را در یاد دیگران نگه دارد.

نکته: آیا عنوان و آدرس وبلاگ باید با هم یکی باشد؟

این شاید اولین سوال باشد که آیا نسبت بین آدرس وبلاگ و عنوانش چیست. آیا باید حتما با هم هماهنگ باشد؟ انتخاب‌های متعددی درباره‌ی این مسئله وجود دارد. با توجه به ملاک‌های موجود می‌توانید انتخاب کنید که آدرس و عنوان وبلاگ شما چه رابطه‌ای با هم داشته باشند.

 
1.    عنوان و آدرس یکی باشند:
بسیاری از وبلاگ‌ها یا بهتر است بگوییم بیشتر وبلاگ‌ها ترجیح می‌دهند عنوان و آدرس‌شان با هم یکی باشد؛ به این معنا که آدرس وبلاگ‌شان همان پینگیلیش (!) عنوان‌شان است. وبلاگ‌هایی مثل خوابگرد، یا وبلاگ صندلی یا وبلاگ گلدختر. این طور عنوان و آدرس این مزیت را دارد که راحت حفظ می‌شوند و مخاطب شما فقط لازم است یک اسم به خاطر بسپارد و در صورتی که اسپل مناسبی برای آدرس انتخاب کرده باشید، نیازی به توضیح اضافی در مورد آدرس وجود نخواهد داشت.
 
2.    آدرس، ترجمه‌ی انگلیسی عنوان باشد:
بعضی‌ها ترجیح می‌دهند آدرس وبلاگ‌شان را ترجمه‌ی عنوان وبلاگشان قرار دهند. مانند وبلاگ رمز یا وبلاگ خبرنگار. البته در زبان فارسی بخشی از این تصمیم به سلیقه‌ی افراد برمی‌گردد ولی می‌تواند این فایده را داشته باشد که برای مخاطبین غیرفارسی‌زبان نیز قابل فهم خواهد بود و در زبان‌های دیگر نیز عنوان وبلاگ شما جستجو می‌شود و بازدیدکننده‌های غیرفارسی‌زبانی از موتور‌های جستجو خواهید داشت. با این حال چنین بازدید‌کننده‌هایی به درد هر وبلاگی نمی‌خورد؛ در نتیجه چنین سبکی برای انتخاب آدرس، بیشتر برای وبلاگ‌های دو زبانه خوب است که مخاطب انگلیسی‌زبان نیز دارند.
 
3.    آدرس‌های مخفف:
ممکن است با وبلاگ‌هایی مثل بر ساحل سلامت یا وبلاگ الپر یا وبلاگ کُرلن برخورد کرده باشید. این هم برای خودش نوعی انتخاب آدرس است که به ترتیب معادل کلمات «سمیه توحیدلو»، «علی پیرحسین‌لو» و «کوروش علیانی» هستند. آدرس‌های مخفف به خاطر کوتاهی خودشان می‌توانند خوب باشند؛ مخصوصا اگر در ترکیب مخفف خود، کلمه‌ی خوش‌آهنگ جدیدی را به وجود آورده باشند که می‌تواند جذابیت تبلیغاتی نیز برای مخاطب ایجاد کند.
 
4.    آدرس‌های ثابت و عناوین متغیر:
روش دیگری نیز برای انتخاب آدرس وجود دارد. آن هم این که شما یک آدرس ثابت برای خود انتخاب کنید که بتوانید آن‌ را همیشه نگه دارید. مثلا نام یا نام خانوادگی خودتان که همیشه ثابت خواهد بود. و عنوان وبلاگ را هر چه دوست داشتید قرار دهید و هر وقت مضمون وبلاگ‌تان عوض شد، عنوان را نیز عوض کنید. وبلاگ‌هایی مثل فصل فاصله که متعلق به دکتر محمدرضا ترکی است، یا وبلاگ از زندگی  که خانم شیرین احمدنیا آن را مدیریت می‌کند از این قانون پیروی می‌کنند. این‌ها می‌توانند همیشه به این نویسنده تعلق داشته باشند و هر تغییری هم در بلاگ ایجاد شود به آدرس آن ربطی نخواهد داشت. با این‌حال این سبک انتخاب آدرس، معمولا به عنوان صرف‌نظر کردن از فایده‌های تبلیغاتی آدرس محسوب می‌شوند مگر این که صاحب وبلاگ شخصیت خاصی باشد که اسم خودش، بیشتر از عنوان وبلاگ جذابیت داشته باشد.
 
 
در نهایت، هنگام آدرس حتما به این گزینه‌ها فکر کنید و شرایط خود را با آن‌ها بسنجید ولی در ادامه‌ی مقاله‌ای که خواهید خواند، بیشتر طبق این فرض پیش رفته‌ایم که عنوان و آدرس وبلاگ یکی باشد و مسایلی که مطرح می‌شود گاهی به عنوان وبلاگ و گاهی به آدرس آن ارتباط خواهد داشت. 

نام وبلاگ‌ با توجه به اهداف و کلیات:

1.    سوژه‌ی اصلی وبلاگ شما چیست؟
طبیعتا اولین چیزی که باید از اسم وبلاگ به نظر بیاید این است که موضوع وبلاگ چیست یا حداقل اگر قرار است با آشنایی و توضیح، اسم وبلاگ‌تان برای دیگران روشن شود، طوری باشد که ارتباط منطقی بین اسم وبلاگ شما و سوژه‌ی اصلی آن وجود داشته باشد.
 
2.    از وبلاگ‌تان به چه چیزی می‌خواهید برسید؟ دنبال چه چیزی هستید؟
هر کسی از وبلاگ نوشتنش به دنبال هدف خاصی است؛ حتی اگر آن هدف، تخلیه‌ی روحی باشد یا این که حتی جایی باشد برای ثبت خاطرات کاملا شخصی و برای تعداد کمی مخاطب احتمالی با این حال، اسم وبلاگ می‌تواند کاملا متناسب با موضوع باشد. موضوع‌های دیگری مثل وبلاگ‌های سرگرمی، علمی، تبلیغاتی، ادبی و هنری یا حتی آموزشی باید اسم متناسب با خودشان داشته باشند. شما از وبلاگ‌تان دنبال چه چیزی هستید؟
 
3.    در چه قالبی می‌نویسید؟
وبلاگ‌تان گروهی است یا تک‌نفره؟ اندازه‌ی هر یادداشت قرار است چه‌قدر باشد؟ چند وقت یک‌بار می‌خواهید وبلاگ‌تان را به‌روز کنید؟ اصلا ممکن است امکان ثبت کاربر جدید برای وبلاگ‌تان قرار داده باشید. اسم‌ انتخابی‌تان با قالب و ساختار وبلاگ‌تان هماهنگ هست؟
 
1.    در وبلاگ‌تان به چه لحنی می‌نویسید؟
یک وبلاگ می‌تواند با لحن محاوره‌ای نوشته شود، می‌تواند لحن خبری داشته باشد. بعضی وبلاگ‌ها ادبیات طنزآمیز دارند و بعضی‌ها هم انتقادی می‌نویسند. لحنی که در یادداشت‌های وبلاگ‌تان وجود دارد باید در اسم هم رعایت شده باشد. حتما تفاوت اسم‌ «میرزا قلی‌خان راپورتچی» را با «پاسخ‌گویی سران سه‌قوه» را احساس می‌کنید.
 
2.    برای چه کسی می‌خواهید صحبت کنید؟
چه کسی قراره مخاطب اصلی نوشته‌های شما باشد؟ افراد حرفه‌ای؟ تازه‌کار؟ جوان؟ پیر؟ آدم‌های خنک و شوخ؟ یا شاید آدم‌هایی با شغل خاص؟ آیا برای مردم اقلیم خاصی می‌نویسید؟ به این‌ها حتما فکر کنید.

اسم وبلاگ‌ با توجه به منابع ترافیک و بازدید:

 این که خوانندگان وبلاگ شما از کجا می‌آیند یا حداقل این که شما دوست دارید از کجا بیایند، خیلی در انتخاب اسم گزینه‌ی با اهمیتی است و البته شما باید برای این که مخاطبین‌تان از کجا وبلاگ شما را بازدید کنند، برنامه‌ریزی کنید. بگذارید کمی بیشتر توضیح دهم:
 
بازدید کنندگان وبلاگ شما با توجه به آمار ابزارهایی مثل «تحلیل‌گر گوگل» به طور کلی از این سه دسته خارج نیستند:
 
1.    مخاطب‌های وفادار: کسانی که وبلاگ‌تان را می‌شناسند و همیشه با تایپ آدرس وبلاگ‌تان به شما سر می‌زنند.
2.    مخاطب‌های جستجوگر: کسانی که در موتورهای جست‌و‌جو عبارتی را جستجو می‌کنند و وبلاگ شما را پیدا می‌کنند.
3.    مخاطب‌های لینکی‌: کسانی که شما را از روی لینک شما در وب‌سایت‌ها یا وبلاگ‌های دیگر پیدا می‌کنند.
 
معمولا درباره‌ی این مسئله زیاد بحث شده است که آیا در انتخاب اسم به این فکر کنیم که با موضوع مرتبط‌تر باشد و طبعا در جستجوها بهتر پیدا شود یا این که اسمی انتخاب کنیم که اصطلاحا تجاری‌تر و جذاب‌تر باشد حتی اگر به سوژه‌، ارتباط واضح و روشن نداشته باشد.
بگذارید بیشتر توضیح دهم:
 
دامنه‌های بر اساس کلمات کلیدی:
وبلاگ دانشجویان دانشگاه علوم و فنون هوایی آدرسی بر اساس کلمات کلیدی دارد که در موتور جستجو به خوبی پیدا می‌شود:   ولی خب شاید خیلی جذاب به نظر نرسد از طرفی کمی طولانی است و حفظ کردنش مشکل است. با این حال، بسته به مخاطبی که برای‌تان اهمیت دارد باید تصمیم‌ بگیرید. برای‌تان اگر مخاطب‌های جستجوگر مهم‌تر باشند، این راه بهتر نتیجه می‌دهد.
 
دامنه‌ی زیبای تجاری و تبلیغاتی:
وبلاگ «خوابگرد» یک وبلاگ انتقادی با موضوع فرهنگ، هنر و ادبیات است.  شاید در نگاه اول، ربطی به موضوعش نداشته باشد ولی اسم خوبی است که راحت حفظ می‌شود، ساده و کوتاه است و مشخصات یک دامنه‌ی خوب را دارد. در عین حال، می‌تواند پس از توضیح نویسنده‌ درباره‌ی اسم، بار محتوایی قابل قبولی نیز داشته باشد. این طور دامنه‌ها معمولا برای مخاطبین دایمی و طرفداران یک وبلاگ خوب است چون به راحتی می‌شود آن‌ها حفظ کرد و با آدرس مستقیم به آن‌ها سر زد. ولی همان‌ اگر کسی دنبال موضوع فرهنگ، هنر و ادبیات باشد و وبلاگ خوابگرد را نشناسد خیلی بعید است که کلمه‌ی Khabgard را جستجو کند.
این طور اسم و آدرس‌ها، یک خوبی دیگر هم دارند. آن هم این که معمولا برای کارهای گرافیکی بهتر انعطاف دارند. مثلا اگر بخواهید لوگوی خاصی برای وبلاگ‌تان طراحی کنید، قطعا اسم‌های این چنینی دست‌تان را برای کار، بازتر می‌گذارند تا اسم‌های بلند چند بخشی.
 
البته بد نیست بدانید که طبق آمار سرویس تکنوراتی، 100 وبلاگ و وب‌سایت برتر جهان اسم‌هایی از دسته‌ی دوم دارند و این‌طور اسم‌ها بیش از اسم‌های بر اساس کلمات کلیدی موفق بوده‌اند. با این وجود، می‌شود اسم‌هایی پیدا کرد که هر دو خصوصیت را تا حد زیاد داشته باشد. وبلاگ ریپورتر که توسط آقای حمیدرضا ضیایی‌پرور مدیریت می‌شود نمونه‌ای خوبی برای هماهنگی اسم و عنوان با سوژه است و جستجوی کلمه‌هایی مثل «خبرنگار» یا «Reporter» به راحتی جستجوکننده را به این صفحه هدایت می‌کند. این دامنه‌ها چند خوبی دارند؛ یکی این که ترافیک خوبی را از موتورهای جستجو به وبلاگ شما هدایت خواهند کرد، دیگری این که در نگاه اول به خوبی به مخاطب شما نشان خواهند داد که موضوع وبلاگ شما چیست. باز هم بگردید، قطعا هنوز اسم‌های خوبی وجود دارند که به هر دو خصوصیت را داشته باشند. می‌توانید برای این مسئله‌ به صفحه‌ی پسر مبتکر هم سر بزنید؛ شاید آن‌جا چیزهایی بشود پیدا کرد!
 

اسم وبلاگ‌ با توجه به آینده‌ای که برای آن در نظر گرفته‌اید:

 خیلی از اسم‌ها در ابتدا برای وبلاگ شما خیلی خوب است ولی ممکن است وقتی وبلاگ‌تان رشد پیدا کرد و احیانا بخش‌های آن را گسترش دادید، دیگر کفاف وبلاگ‌تان را ندهد. مثلا ممکن است بعدها برای وبلاگ‌تان نویسنده‌های دیگری تعریف کنید یا این که موضوعات جدیدی به آن اضافه کنید یا اگر وبلاگ‌تان روی دامنه و هاست مستقل باشد، برای آن دامنه‌های فرعی 

(Sub-Domain) در نظر بگیرید. از الان به فکر آینده‌ی وبلاگ‌تان باشید و اسمی انتخاب کنید که تاریخ انقضاء نداشته باشد.
تا به حال About.com را دیده‌اید؟ این وبلاگ (بله، وبلاگ) یک دامنه‌ی خیلی خوب دارد و با برنامه‌ی Movable Type هم مدیریت می‌شود. دامنه‌ی خوب این وبلاگ به نویسندگانش این اجازه را داده‌ است که به خوبی دامنه‌های فرعی برای آن ثبت کنند و در هر موضوعی که دوست دارند بنویسند و در هیچ کدام از آن‌ها با مشکل مواجه نشوند.
در هر صورت، اسمی انتخاب نکنید که بعد از مدتی مجبور شوید به دنبال دامنه‌ی جدید بگردید که کفاف مطالب و محتوای شما را بدهد؛ به خصوص که مسیر رشد یک وبلاگ و شناخته‌شدن‌اش واقعا طاقت‌فرسا است و تا رنک دامنه‌ی شما از صفر به سه و چهار برسد وقت زیادی باید هزینه‌ی کنید که از دست دادن آن واقعا خسران دارد.
 

اندازه‌ی اسم و آدرس وبلاگ:

 از نظر فنی، حداکثر تعداد نویسه‌‌های (کاراکتر) یک دامنه نمی‌تواند بیش از 67 تا باشد و به همین دلیل احتمالا در سرویس‌بلاگ‌ها محدودیت بیشتری داشته باشید ولی این قانون کلی را هر کسی قبول دارد که «دامنه‌ی کوتاه بهتر است»؛ به چند دلیل:
 
1.    دامنه‌ها و اسم‌های کوتاه، راحت به خاطر سپرده می‌شوند.
2.    نوشتن آن‌ها در نوار آدرس راحت‌تر است و خطای کمتری در موقع‌ نوشتنش اتفاق می‌افتد.
3.    گرافیک‌پذیرتر هستند؛ مثلا برای لوگوی وبلاگ‌تان یا احتمالا کارت ویزیت، خیلی دست‌تان بازتر است.
 
اما همان‌طور که کمی بالاتر گفتم، ممکن است برای شما، کلمات کلیدی اهمیتی بیشتری داشته باشد. البته این در زبان فارسی کم‌تر مصداق پیدا می‌کند؛ با این حال ممکن است شما لازم بدانید که کلمات کلیدی لازم را در دامنه‌ی خودتان جای دهید.  

آیا دات‌کام بودن بهتر است؟

شاید برای خیلی‌ها این سوال مطرح باشد که دامنه‌های مستقل دات‌کام یا دات‌نت بهتر است یا دامنه‌های زیرمجموعه‌ی سرویس‌بلاگ‌ها. شاید برای خیلی‌ها دامنه‌ی "example".com بهتر از دامنه‌ی "example".blogfa.com به نظر بیاید یا احساس شود که دامنه‌های مستقل، با کلاس‌تر از دامنه‌های غیر مستقل باشد!
 
به این مسئله از جوانب مختلفی می‌شود نگاه کرد. هر کدام از این دو نوع دامنه، خوبی‌ها و بدی‌های خاص خود را دارند. قبل از هر چیز این مسئله مطرح است که دامنه‌های زیرمجموعه‌ی سرویس‌بلاگ‌ها معمولا رایگان هستند و از لحظه‌ی تصمیم تا ثبت، بیش از چند دقیقه وقت شما را نمی‌گیرند ولی برای ثبت دامنه‌های مستقل باید مراحل خرید و واریز مبلغ قیمت آن را گذراند؛ به خصوص اگر شما امکان پرداخت آن‌لاین نداشته باشید زحمت رفتن به بانک و پرداخت حضوری و ارسال رسید بانکی و این دردسرها هم به ماجرا اضافه می‌شود و هر سال یا هر پنج سال یک بار هم باید دامنه‌تان را تمدید کنید و پرداخت جدیدی داشته باشید. تازه دامنه‌های Ir مدتی نزدیک 24 ساعت بیشتر وقت شما را می‌گیرند تا مشخصات شما توسط مرکز فیزیک نظری تایید شود.
مشکل دیگری که دامنه‌های مستقل دارند این است که شما باید دانش فنی نصب برنامه‌های مدیریت وبلاگ را نیز داشته باشید تا بتوانید وبلاگ‌تان را راه بیندازید. در غیر این صورت، هزینه‌ی (مختصر) نصب برنامه‌ی مدیریت وبلاگ‌تان را نیز باید متقبل شوید. البته در این جور مواقع، دوستان متخصص نعمت‌های خوبی هستند.

 
یک چیزی دیگری که باعث برتری دامنه‌های زیرمجموعه‌ی سرویس‌بلاگ‌ها می‌شود این است که شما را داخل یک جامعه‌ی مجازی قرار می‌دهد؛ جامعه‌ی موجود در آن سرویس‌بلاگ. قرار گرفتن در جامعه‌ی سرویس‌بلاگ به طور اتوماتیک، یک سری بازدید برای شما به دنبال خواهد داشت چون سرویس‌ها معمولا بخش‌هایی را قرار می‌دهند برای نشان دادن وبلا‌گ‌های سرویس‌شان. معمولا همه‌ی سرویس‌ها، آخرین نوشته‌های کل سرویس‌ را جایی نشان می‌دهند. بعضی‌ها بخش‌هایی مثل نوشته‌ها و وبلاگ‌های برگزیده یا وبلاگ‌های محبوب هم دارند که هر کدام از این‌ها راه‌هایی هستند برای معرفی شدن یک وبلاگ به جامعه‌ی موجود در آن سرویس.
اگرچه همین جامعه می‌تواند باعث محدود شدن مخاطب وبلاگ شما به تفکری خاص یا ایجاد پیش‌ذهنی خاص در مخاطب شما نیز بشود که گاهی مسیر وبلاگ شما را عوض می‌کند. بسیاری از وبلاگ‌نویس‌های سرویس پارسی‌بلاگ با مشکل پیش‌ذهن مخاطب در برخورد اول با وبلاگ‌شان، مواجه هستند.
 
ولی وبلاگ‌های مستقل، خوبی‌هایی هم دارند. یکی این که معمولا امکانات بیشتری در اختیار شما قرار می‌دهند. مثلا وقتی شما وبلاگ‌تان را با برنامه‌ی وردپرس یا موویبل تایپ مدیریت می‌کنید، امکان نصب افزونه‌های متعدد هستید که خیلی از کارها را برای شما راحت‌تر می‌کنند. در حالی که در سرویس‌بلاگ‌ها امکانات شما، محدود به آن‌هایی است که آن سرویس در اختیار شما قرار دهد. همچنین از نظر طراحی گرافیکی و صفحه‌بندی وبلاگ‌تان نیز معمولا توی برنامه‌های مدیریتی راحت‌تر هستید. در هر صورت مسایل مربوط به برنامه‌های مدیریت وبلاگ که روی هاست‌های شخصی نصب می‌شوند موضوع یکی از پرونده‌های بعدی شماها است و مفصل درباره‌ی آن صحبت خواهیم کرد. اما یک نکته باقی می‌ماند که شاید تاثیر روانی باشد؛ آن هم این که دامنه‌های مستقل، درست یا اشتباه، این تصور را در مخاطب شما ایجاد می‌کند که نگاه نویسنده‌ی این وبلاگ به وبلاگش کاملا جدی است. شاید این تصور نشأت‌گرفته از این باشد که دامنه‌ی مستقل نشان می‌دهد که شما حاضر بوده‌اید برای وبلاگ‌تان هزینه‌ی مالی هم بکنید. پس قضیه را جدی‌تر از دیگران گرفته‌اید.  

قحطی اسم و آدرس:

این یک حقیقت است که این روزها دامنه‌ی خوب به این راحتی‌ها پیدا نمی‌شود و دامنه‌های کوتاه و جمع و جور خیلی وقت‌ پیش‌ها ثبت شده‌اند و اجازه‌ی دسترسی به آن دامنه‌ها ندارید. مگر این که یک سرویس‌بلاگ خوب، تازه راه افتاده باشد. پیشنهاد من این است که اگر یک سرویس خوب پیدا کردید که تازه راه‌اندازی شده است، سریع آدرس مورد علاقه‌ی خودتان را انتخاب کنید؛ چون اگر دیر بجنبید، سرتان بی‌کلاه خواهد ماند.
 
در هر صورت چند راه حل وجود دارد که درد اجبار باید به آن‌ها تن بدهیم:
 
استفاده از خط تیره:
خط تیره، شاید در نگاه اول به ذایقه‌ی شما خوش نیاید. اشکالی هم ندارد، خیلی‌ها همین‌طور هستند ولی در هر صورت وقتی مجبور شوید به یک دامنه‌ی تشکیل شده از چند کلمه‌ تن در دهید، بهتر است که بین آن‌ها خط تیره یا همان «دَش» قرار دهید. به عنوان مثال my-sport-gallery بهتر از mysportgallery است. البته در دامنه‌های پارسی یا همان پینگیلیش هنوز دست‌تان باز است برای انتخاب ولی عملا با این کارتان، از موتورهای جستجو صرف‌نظر کرده‌اید، چون معمولا کلمات پینگلیش توی موتورهای جستجو کمتر از معادل‌های انگلیسی جستجو می‌شوند.
 
استفاده از خط تیره چند فایده‌ی اساسی دارد:
1.    خواندن و حفظ کردن آدرس را برای مخاطب راحت‌تر می‌کنند.
2.    موقع نوشتن، کمتر اشتباه تایپ می‌شوند.
3.    در دامنه‌های انگلیسی، موقع نوشتن از غلط‌گیرهای برنامه‌ها استفاده می‌کنند و برنامه‌هایی که این امکان را دارند، در صورت تایپ اشتباه، تذکر می‌دهند یا حتی آن را تصحیح می‌کنند.
4.    توسط موتورهای جستجو به صورت واژه‌های کلیدی ایندکس می‌شوند و در نتایج جستجو قرار می‌گیرند.
 
 
استفاده از عدد:
یک راه دیگر برای برون‌رفت از این قحطی اسم و آدرس در اینترنت استفاده از عدد در ابتدا یا انتهای اسم انتخابی‌تان است. این راه خیلی توصیه نمی‌شود ولی گاهی ممکن است دامنه‌های موفقی هم از این کار به دست بیاید. وبلاگ یک‌پزشک یکی از همین مثال‌ها است. با این حال به این مسئله دقت کنید که در صورت اضافه کردن عدد در ابتدا یا انتهای آدرس‌تان، باعث ضعیف شدن دامنه‌تان نشوید.
 
استفاده از کلمه‌ی «بلاگ» و «Blog» در نام و آدرس:
یکی از چیزهایی که دایره‌ی انتخاب شما را در اسم کمی آسان می‌کند، استفاده از کلمه‌ی «بلاگ» در اسم و عنوان وبلاگ‌تان است. از این جهت یک امتیاز محسوب می‌شود مانند وبلاگ‌های «بانوبلاگ»، «بلاگ‌نوشت». این‌ها اسم‌ها خوبی هستند ولی به این مسئله حتما فکر بکنید که بعدها این اسم دست و پای شما را نبندد. اصلا ممکن است شما بخواهید مدتی بعد، ساختار وبلاگ‌تان را از حالت وبلاگی خارج کنید و به صورت یک وب‌سایت کار کنید. ممکن است این اسم راه شما را ببندد و مجبور به تغییر اسم و آدرس شوید.
 
ثبت اسم‌های مشابه دیگر:
وبلاگ‌نویس‌های حرفه‌ای معمولا وقتی آدرسی را برای خودشان ثبت می‌کنند مطمئن می‌شوند که آدرس‌های مشابه را نیز در اختیار دارند. مثلا اگر یک دامنه‌ی دات‌کام خریداری می‌کنند، دات‌نت و دانت‌ارگ همان را هم خریداری می‌کنند. به این صورت اسم و عنوان آن‌ها اختصاصی‌تر خواهد بود. البته این مسئله بیش‌‌تر مربوط به کسانی که روی هاست و دامنه‌ی شخصی کار می‌کنند و از سرویس‌بلاگ‌ها استفاده نمی‌کنند با این حال به این مسئله هم فکر کنید بد نیست.
 
نکته:
یک نکته را شاید باید در شماره‌ی اول گفته می‌شد ولی با این مقاله هم بی‌تناسب نیست. آن هم این که «وبلاگ» لزوما به صفحه‌ای نمی‌گویند که آدرسش زیرمجموعه‌ی یک سرویس‌بلاگ مثل Blogfa.com یا persianblog.ir باشد. «وبلاگ» یک ماهیت شخصیتی برای یک صفحه است که شامل ادبیات شخصی‌، صمیمی، تعلق به شخصیت حقیقی و سر و شکل مخصوص خود است و بسیاری از وبلاگ‌ها هستند که دامنه‌های مستقل دات‌کام یا دات‌نت دارند ولی باز هم وبلاگ هستند. گفتم شاید برای بعضی این سوال باقی باشد که چرا وبلاگ‌های مثل Khabgard.com وبلاگ هستند.
 
 
 
با اقتباس از:

problogger