عمدتاً وقتی كنترل می كنيم، “هوشياری عاطفی” خود را از دست می دهيم. يعنی نمی توانيم نسبت به هيجانات رابطه يا زندگیمان، “واكنش همان لحظهای” یا “همان زمانی” داشته باشيم. بنابراين كم كم احساس شادی در زندگیمان كمرنگ می شود. وقتی هوشياري عاطفی از دست می رود، ويژگی انعطاف پذير بودن در شما نسبت به جهان بسيار كمرنگ می شود. به همين دليل “خشم” خيلی زود در جهان آدم های كنترل گر يا كنترل شونده ظاهر می شود. در حالت كنترل گري، خشم به صورت “پرخاشگری” نمود پيدا مي كند و در حالت كنترل شوندگی، به صورت “سركوب و اجتناب” .